Czym jest hiperdoncja?

Hiperdoncja jest zaburzeniem rozwojowym polegającym na posiadaniu zbyt dużej liczby zębów w jamie ustnej. Dodatkowe zęby mogą mieć normalną budowę, mogą być również zbudowane w sposób nieprawidłowy. Wyróżnia się dwa podstawowe rodzaje hiperdoncji: prawdziwą oraz rzekomą. W hiperdoncja prawdziwej wszystkie zęby znajdujące się w jamie ustnej są zębami stałymi. Hiperdoncja rzekoma charakteryzuje się jednoczesną obecnością...

zębów stałych oraz mlecznych, przy czym ta postać często zanika samoistnie, po wypadnięciu zębów mlecznych – konieczna jest wówczas korekta zgryzu. Najczęstszą postacią hiperdoncji prawdziwej jest dodatkowy ząb pośrodkowy, zwany mesiodensem, wyrastający za siekaczami przyśrodkowymi w górnej szczęce. Zdarzają się również przypadki, w których dodatkowe zęby wyrastają po obydwu stronach – zarówno językowej, jak i policzkowej – zębów trzonowych. Za najcięższy przypadek uznaje się hiperdoncję polegającą na wyrośnięciu dodatkowych zębów na całej powierzchni podniebienia twardego. Hiperdoncja dotyka mężczyzn dwa razy częściej niż kobiety, poza tym może być nie tylko samodzielnym zaburzeniem, ale również objawem niektórych chorób o genetycznym podłożu, takich jak Zespół Garnera, Zespół Crouzona czy Zespół LEOPARD. Zaburzenie leczone jest tradycyjnie, poprzez ekstrakcję niepożądanych zębów i ewentualną korektę zgryzu, w połączeniu z profilaktyką chorób dziąseł.